W dniu 27 lutego 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę wydaną w składzie 7 sędziów w zakresie stosowania  § 12 ust. 3 rozporządzenia ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.  Zgodnie z tezą powyższej uchwały:

W przypadku, gdy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczono sytuowanie budynku w zabudowie jednorodzinnej, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy tej granicy, konieczne jest spełnienie warunków określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422).”

Rozwijając swoje stanowisko w obszernym uzasadnieniu NSA stanął na stanowisku, iż w świetle regulacji zarówno wspomnianego rozporządzenia jak i ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 1 ust. 1 pkt 2 tej ustawy) proces budowlany powinien odbywać się z poszanowaniem prawa własności działek sąsiednich, w szczególności, gdy budynek sytuowanych jest bezpośrednio przy granicy lub w odległości 1,5 metra od tej granicy zgodnie zapisami planu zagospodarowania przestrzennego. Wówczas Inwestor zobowiązany jest również do zachowania innych wymagań techniczno-budowlanych ze względu na ochronę prawa własności sąsiada, które w przypadku niezachowania tych unormowań, zostałoby nadmiernie naruszone. Komentując rozstrzygnięcie Sądu uznać zatem należy, że w zasadzie wykluczał on sytuowania w zabudowie jednorodzinnej lub bliźniaczej budynków wyższych w stosunku do tych które zostały już wzniesione.